tag:blogger.com,1999:blog-60336525078148684972012-01-16T04:46:23.226+07:00ที่คั่นหนังสือสวัสดีลมหนาว สวัสดีภาพพร่างวัยเยาว์ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.comBlogger471100tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-62400402209376247252008-07-03T16:51:00.002+07:002008-07-08T21:56:48.794+07:00เรียนสหายผู้ผ่านทางข้าพเจ้าเจอทำเลแหล่งใหม่ ดินน้ำสมบูรณ์ดีเหมาะแก่การเพาะกล้าต้นกาพย์ต้นกลอนย่างยิ่งจึงใครขอแจ้งสหายที่บังเอิญหลงผ่านทางมา ณ ที่นี้http://www.oknation.net/blog/T-watchaiด้วยความเคารพอย่างสูงคั่นฯที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-87262313597799545342008-05-11T22:28:00.003+07:002008-06-28T06:25:22.091+07:00คำถามสายลมหนึ่งหยุดนิ่ง ข้าพเจ้ากลับยินเสียงอีกสายลมหนึ่งท่วงทำนองหนึ่งร้องร่ำ ข้าพเจ้ากลับยินเพียงเสียงที่แปลกปร่าวิถีชีวิตกำลังดำเนิน ข้าพเจ้ากลับพบความขัดแย้งในจิตใจข้างนอกนั่นฝนกำลังพรำสาย ข้าพเจ้ากลับสัมผัสถึงน้ำตาข้างในข้าพเจ้ากำลังเป็นอะไร?!ยินเสียงมิตรฝากไว้ ข้าพเจ้ารับรู้ด้วยหัวใจ ไร้คำตอบเอื้อนเอ่ย จนกว่าข้าพเจ้าจะเข้าถึงซึ่งคำถาม และนั่นย่อมคาบเกี่ยวกับเวลาเจอกันเมื่อเจอกัน ทุกท่านที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-65552748683692468982008-04-09T19:37:00.007+07:002008-06-28T06:25:22.091+07:00บันทึกรายทาง:สายลมแห่งไร่อ้อยวิมล ไทรนิ่มนวล ตั้งชื่อไว้อย่างงดงามเป็นวลีหนึ่งบนหน้าปกหนังสือว่า'วิญญาณแห่งสายลมพัดพาฉันมา'มีสี่คำกำกับไว้ถึงเนื้อหาของหนังสือ ชีวิต แรงบรรดาลใจ ความไฝ่ฝัน และงานเขียน ต่อเมื่ออ่านจนจบคำถามหนึ่งผุดขึ้นมาให้ขบคิด "เหตุใดจึงอยากป็นนักเขียน" ย้อนทบทวนความรู้สึกวินาทีแรกซึ่งจบบรรทัดสุดท้ายของหนังสือนาม'สายน้ำเปลี่ยนทาง'หลากหลายอารมณ์พลุ่งพล่าน กระทั่งไหลรวมกันในหลายนาทีต่อมา ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-70894144228518384972008-04-04T22:08:00.002+07:002008-06-28T06:25:22.091+07:00บันทึกรายทาง:ปฐมบทที่สุดแล้วข้าพเจ้าก็วางดินสอทิ้งตัวลงนอน ทว่า ความรู้สึกชนิดหนึ่งซึ่งข้าพเจ้าคุ้นชินกับมันมานานนับแต่เริ่มจับดินสอขึ้นร่างเค้าโครงนิยายก่อรูปในความมืดเบื้องหน้า ถึงคราวนี้มันแจ่มชัดกระจะตาราวกับลูกบอลขนาดใหญ่กลิ้งทับอยู่บนแผ่นอก ข้าพเจ้ารู้สึกหนังอึ้งและอัดอั้นราวกับคนใบ้ตะโกนตะกายร้องขอความช่วยเหลือ ทว่าไม่อาจเปล่งสำเนียงใดออกไปได้ ข้าพเจ้าหลับตาลง ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-5304887160212821782008-02-07T23:43:00.000+07:002008-06-28T06:25:22.092+07:00ในราตรีเมฆก็ราวสักแค่เงื้อมให้เอื้อมเมฆดาวก็เฉกจะกระพริบให้หยิบฉวยจันทร์เสี้ยวแขวนแค่แขนคว้าถ้านาดนวยลมระรวยลอกระรื่นในดื่นคืนทิ้งร่างลงนอนราบอาบแสงฟ้ากระพริบตายังพร่าพราวดาวทั้งผืนกระจ่างจันทร์กระแจะคมนวลกลมกลืนน้ำค้างชื้นชื่นกำซาบอาบผิวกายพฤกษาป่านานาในนาสิกแว่วระริกเกลียวธารทองทำนองสายดุริยางค์ดนตรีวารีพรายแผ่วแผ่ผายอยู่ผะแผ่วในแนวไพรเรไรคลอต่อทำนองร้องขานรับแว่วแว่วเสียงในเคลิ้มหลับ ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-87474040389745507082008-01-21T00:29:00.000+07:002008-01-21T00:30:06.516+07:00หนาวดอกอ้อยลมพัดพราวก็หนาวช่อจนกอไหวเจ้าดอกอ้อยของท้องไร่จึงไกวช่อลมก็หยอกหมอกก็เย้าเคล้าพนอหนาวแล้วหนอช่ออ้อยขาว หนาวกำจายรรรงมเสียงสะอื้นร้าวในหนาวนั้นใครกันหนอใครกันฝันสลายแว่วกังวานสะท้านเรียบยะเยียบกายเขาแพ้พ่ายมาจากไหน,ที่ใดกันฟังเขาเล่าเรื่องราวช่างร้าวนักเสียงสะอื้นอึกอักของนักฝันกลืนน้ำตาอยู่คราหนึ่ง จึงรำพันปาดน้ำตาอยู่ครานั้น ก็รรรงม"ผาลตก ยกร่อง ท้องไร่แปรไถ ลงดะ ประสมดินงาม ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-83147508556077428492008-01-21T00:21:00.000+07:002008-01-21T00:22:46.828+07:00แม่แก้วขวัญที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-6839474028854283922008-01-04T23:50:00.000+07:002008-01-05T00:27:01.193+07:00ท่ามฯเมือง:อย่าร้องไห้อย่าร้องไห้ไปเลยเพื่อนรัก...ปลดน้ำหนักของน้ำตาจากบ่าไหล่เกิดเป็นคนจักอ้างว้างบ้างเป็นไรฟอนโชนไฟจักมอดฟอน ไยร้อนรนกระแสสมัยก็เช่นนี้แหละเพื่อนรัก...มันพัดผลักชักกระชากบ้างบางหนเพื่อนก็รู้เพื่อนเคยหยั่งสังคมคนจะกังวลไปไยเล่าเจ้าเพื่อนยาค่านิยมก็ขมปร่าแหละหนาเพื่อนจะต้อนจับก็ลับเลือนให้เพื่อนหาจะไล่ตามก็คร้ามใจ ให้ระอามันเปลี่ยนไปเวียนมาประสามันจะร้องไห้ไปไยเล่าเจ้าเพื่อนรัก...ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-28749512145147664732007-12-30T21:36:00.000+07:002007-12-30T21:50:05.181+07:00ของขวัญปีใหม่ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-44236067532596725312007-12-01T00:03:00.000+07:002007-12-01T00:03:10.000+07:00จดหมายจากปลายขนำ/พี่ท่านธุลีดินน้ำตาไม้☉ขื่นเข่นเข็นขุกสุกไหม้ตาไม้แตกปมขมเข้มเคลือบขุ่นฝุ่นลมตมเต็มลามเล็มรอยแผลแผ่วงเติบกลางเกาะน้อยต้อยติดเบียดชิดบิดเบือนเลื่อนโล่งใช่ล้อมด้วยน้ำลามลงแต่คือกลางดงคอนกรีตรดด้วยไอเสียไอสาบซึมซาบรากเซียวเรียวรีดเซาะซับกากดินกินกรีดซมซีดซากเขียวเรียวใบแคระแกร็นแข็งแห้งเกร็งทั่วตมตุ่มตามัวหม่นไหม้ก้านโกร๋นกิ่งกร่อนกล้อนไป....จึงตุ่มตาไม้ไร้น้ำตา ฯที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-31388707744352324432007-11-28T22:42:00.000+07:002007-11-28T22:42:39.404+07:00น้ำตาต้นไม้ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-14026013237459716002007-11-28T21:30:00.000+07:002007-11-28T21:30:09.669+07:00จดหมายจากปลายขนำ/พี่ท่านธุลีดิน☉ในราตรีตรงนี้ไม่มีแสงเรื่อยสายลมโรยแรงมาแฝงฝันยังลืมตาผวาตื่นผ่านคืนวันสงัดงันในโลกสงบเงารัตติกาลคลี่ม่านมานานเนิ่นยังคล้ายเพลินย่ำไปในความเหงากระซิบเสียงเสภามาแผ่วเบาจึงแนบเนามิตรอักษรเป็นคอนเคียงในโลกฝันอันร้างอ้างว้างนักได้พิงพักดวงใจแม้ไร้เสียงอุ่นอักษรกลอนหวานจารจำเรียงก็สุขเพียงสวรรค์วิมานแมนป่านฉะนี้ส้มลิ้มคงหลับฝันแลท่านคั่นก็คงกรนจนสุขแสนณ ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-84069028833219218852007-11-25T22:59:00.000+07:002007-11-25T23:00:43.845+07:00สหายแม่นางส้มลิ้ม*ในราตรีมีแสงด้วยแรงเดือนเสมอเสมือนจันทราจักปราศรัยด้วยถ้อยคำพร่ำรักจากดวงใจสู่ดาราสกาวใสในนภา*วายุพัดผิวแผ่วแว่วลมโบกสงบโลกปลอบดินถึงถิ่นฟ้านิทรารมย์ห่มหุ้มดวงวิญญาแนบโลกาด้วยแสงฉายจากกายจันทร์*กรุ่นกมลอลอวลด้วยมวลไม้กลิ่นกำจายรายล้อมกล่อมขวัญรัญจวนใจให้คนึงซึ่งสุขสันต์ในคืนวันอันสงบจบทิวา*แว่วยินเสียงร้องริกกระซิกกระซิบมีแสงวิบวับวาวพราวเวหามวลแมลงแข่งรับขับดุริยาหิ่งห้อยน้อยล่องลอยมาพาคำนึง*ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-54893681752667314072007-11-23T23:42:00.000+07:002007-11-23T23:45:20.372+07:00วานจันทร์oผลิจันทร์ลอยจันทร์เด่น...ระเริงเล่นระเด่นดวงค่อนคืนสิจะล่วง..........นวลอาบดวงอยู่ยวงไยค่ำมืดที่จืดกร่อย.........ลมละห้อยยังลอยไปดึกดื่นคืนยาวไกล........จะโลมไล้ฤทัยตรม oวานจันทร์ช่วยปันแสง....ชะรอยแล้งแห่งระทมปัดไล่ความระงม.........ที่ผสมอยู่ถมทรวงวานปัดขจัดเป่า..........เถอะนะเจ้าเจ้าจันทร์จวงใจข้าจะล้าดวง..........สิจะร่วงอยู่รำไร oลมเรื่อยละเลื้อยล่อง....ท่วงทำนองสิก้องใจวอนจันทร์ชำระไป.....ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-47713277708211128272007-11-21T21:42:00.000+07:002007-11-21T21:42:51.844+07:00จดหมายจากปลายขนำ/พี่ท่านธุลีดินรัตตัญญูผู้รู้ราตรีนานผ่านเรื่องราวหนาวร้อนมาหลายยุคผ่านล้มลุกรักลาจนชาเฉยจมน้ำตาทารุณจนคุ้นเคยล่วงลุเลยอารมณ์บ่มวิญญาณ เดินทางไปสุดหล้าค้นหาฝันข้ามคืนวันขื่นข้นทั้งขมหวานเรียนรู้โลกรุกรับอยู่กับกาลทรมานสุขเศร้าล้วนเคล้ากัน จากเห็นโลกอย่างโลกเป็นโลกอยู่ก็กลับดูเป็นอื่นราวตื่นฝันมุทะลุแกว่นกล้าท้าประจัญจะโรมรันโลกร้ายด้วยกายใจ ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-15993537631889486072007-11-17T01:14:00.000+07:002007-11-17T01:14:35.840+07:00ผู้รู้ราตรีนานท่านผู้เฒ่าเฝ้ามองบนท้องฟ้าเบื้องนภาราตรีนี้พร่างแสงลมระบายป้ายผิวอยู่ริ้วแรงเรไรแฝงสำเนียงในเวียงไพรดึกสงัดอยู่บัดนี้ ณ ที่หนึ่งรอยรำพึงถึงวันวาน,ถึงกาลไหน?กร้านเหี่ยวย่นบนดวงหน้าผู้มาไกลแถลงไขถึงวิถีที่แรมรอนย่นอดีตขีดทบเข้าขบคิดแห่งชีวิต แห่งวิญญาน แห่งกาลก่อนเคยทุกข์หนัก เคยอ่อนล้า ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-87514453685119456892007-11-07T19:14:00.000+07:002007-11-07T19:14:20.686+07:00จดหมายจากปลายขนำ/พี่ท่านธุลีดินมาแล้วขอรับท่านคั่นผ่านวันเหนื่อยหนักนักหนาบางครั้งสว่างคาตาทรมาอยู่กับความอภิรมย์นั่งเกลาขัดสีนิยายอ่อนหัดเดี๋ยวตรงโน้นติดขัดเดี๋ยวตรงนี้มิเหมาะสมยิ่งทวนยิ่งเห็นจะเป็นลมสะกดผิดไว้จมเลยทั่นโชคดีมิ่งมิตรสะกิดสะเกาผ่อนเบาไปได้หลายขนานปวดเศียรเวียนวนจนวันวานก็เป็นอันเสร็จสมอารมณ์ปองแต่นี้คงแวะบ่อยขึ้นกลอนไม่รื่นก็จะมาสนองร่วมร้อยรับรองล้อคลอทำนองขับบรรเลงร้อยกรองกวีกานต์เออแน่ะ! ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-41662152305902972252007-10-31T22:54:00.000+07:002007-10-31T22:54:49.371+07:00ข้าพเจ้าอยู่นี่...ท่านที่รักข้าพเจ้าอยู่ตรงนี้...ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-75525383609014130372007-10-27T23:34:00.000+07:002007-10-27T23:34:01.185+07:00ท่ามเมือง:สวัสดีลมหนาวมันเกิดขึ้นเมื่อเช้านี้เองในขณะที่ข้าพเจ้ากำลังปลดปล่อยอารมณ์เช่นทุกเช้า พลันนั้นมันก็ค่อยๆพรั่งพรูมาอย่างกระมิดกระเมี้ยนราวกับผู้ผ่านทางที่เขินอาย ครั้นพอข้าพเจ้าโปรยรอยยิ้มรับมันนั่นแหละมันถึงได้พากันพร่างพรูออกมาจากซอกตึกเต็มกระบวนสาย "สวัสดีลมหนาว" ข้าพเจ้าพึมพำในรอยยิ้มนั้น พร้อมๆกับหลับตาเพื่อจะใช้ผิวหน้าสัมผัสสหายเก่าที่ผ่านทางมาเช่นทุกขวบฤดู "ไม่ผิดแน่ ลมหนาวจริงๆด้วย" ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-16172516579575043122007-10-27T23:31:00.000+07:002007-10-27T23:31:36.978+07:00ท่ามเมือง:วันแรกถ้าจะนับเป็นวันอย่างละเอียดผมเองก็จำไม่ได้แล้วว่าผมก้าวเข้ามาเหยียบแผ่นดินคอนกรีตนี้ตั้งตั้งแต่วันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร รางๆว่าหน้าร้อนเมื่อหกปีก่อน แต่ก็จนปัญญาที่จะไล่เดือนไล่วัน ผ่านเวลามาเนิ่นนานมากถ้าจะเทียบเอากับขวบวัยยี่สิบกว่าๆของผม เวลาขนาดนี้ผมว่ามันพอสำหรับให้ทารกคนหนึ่งรู้ประสาได้เชียวละ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรผมถึงได้คร่ำครวญกับอดีตได้อย่างเอาเป็นเอาตายในระยะเวลาหลายวันมานี่ ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-5545341894662685402007-10-15T01:06:00.002+07:002007-10-15T01:06:22.668+07:00วีรชนดอกไม้จักผลิบานอย่างหาญกล้าแลประชาจะเป็นใหญ่ในแผ่นผืนปณิธานที่กระทำย้ำจุดยืนกระสุนปืนหรือจะล้มอุดมการณ์คือเรื่องราวคำกล่าวขานเมื่อกาลนั้นครั้งตะวันยังซบแสงสีแดงฉานและมวลชนยังทนทุกข์ทรมานเผด็จการมันกดคนอยู่บนอานพวกเขา..ลุกท้วงเข้าทวงถามความเป็นธรรมกับผู้กำกุมอำนาจอย่างอาจหาญมิทันเปล่งถามข้ออ้างของทางการมันตอบผ่านเป็นเสียงขุ่น กระสุนปืน!ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-8916297439606899962007-10-11T00:02:00.001+07:002007-10-11T00:02:51.300+07:00รอยโต้…อักษราพัดพร่างพร้อย….คำถึงก่อเกิดลมคนึง…………กล่อมถ้อยแผ่วพัดผ่านคำซึ้ง……….คืนคั่นฯมวลมิ่งคำมิตรคล้อย……..ดั่งให้ชวนฝัน…วานวันมีท่าน-ข้า…….แลมิตรเริงร่ายแลประดิษฐ์………วาดไว้อกโอบอุ่นอวลจิต……….ทุกท่วงฯกระบี่บิดแตกไซร้……….ใช่ให้คิดวาง…คืนเก่าคราวท่าน-ข้า…..สหายเริงร่ำแลเมามาย………..รสถ้อยผิดถูกใช่คิดหมาย……….ขีดคั่นสุขมีกี่มากน้อย…………แบ่งถ้วนเพื่อนยา…วานลมพัดพาห้วง……..หวนกลับถึงพี่ที่น้อมนับฯ…………ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-51602886085996384712007-09-27T22:47:00.000+07:002007-09-27T22:47:33.907+07:00รอยต่อ...อัสดงส่งแสงสีแดงเหลืองลมลอยเอื้องแผ่วผะทะผิวผืนชั่วขณะ ณ ตะวันบรรจบพื้นและลอกคลื้นเคลื่อนคลอ ต่อต่อกันทรายละมุนจึงหนุนนั่งลงทั้งร่างทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง กระทั่งฝันปลดอารมณ์มาชมชื่นผืนตะวันที่แบ่งสรรผันอีกร่างกลางนทีเสพ ซึม ซับ สรรพสิ่งอยู่นิ่งเงียบพิจความเรียบที่ผลิบานผ่านวิถีกระเซ็นคลื่นกล่อมกมลทิพย์ดนตรีกระซ่านทีดุจวรรคร้อยถ้อยทำนองอัสดงยังคงแสงแต่แรงล้าทอดกายา,ฟ้าโรยแรง,ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-85912941702296664642007-09-07T23:46:00.000+07:002007-09-07T23:46:20.043+07:00ฤดูนครแล้งลมแผ่วผ่าวอ้าวอ้างอย่างเฉื่อยเฉื่อยกลิ่นซากเปื่อยลอยคลุ้งฟุ้งกระแสมหาเมืองมอดดับดั่งลับแลเหลือไว้แต่เศษซากเงาเท่าที่เห็นองค์อากาศธาตุดีดีไม่มีเหลือฝุ่นควันเจือทุกอณูดูเน่าเหม็นมวลอากาศปราศจากความเป็นสูดเข้าเส้นสักสองทีถึงที่ตายคลองเคี้ยวคดอย่างหมดสารรูปน้ำจะสูบสักเพียงหยดก็หดหายมีเหลือบ้างกระด่างดำ,กลืนน้ำลายดับกระหาย(หรือ)ละลายไส้ ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-24984107253870493172007-09-05T16:43:00.000+07:002007-09-05T16:43:12.414+07:00เสียงถิ่น-กลิ่นบ้านที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-7018925931707610342007-08-30T22:52:00.000+07:002007-08-30T22:52:11.831+07:00จริงหรือ!ผู้ผ่านมา นุ้ย นุ้ย ความลับ(http://www.winbookclub.com/viewanswer.php?qid=10721)เมื่อโลก อภิวัฒน์ วิบัติกาลคนก็ผลาญเผาคราบเงาแต่เก่าก่อนเสรีนิยม การสมสู่ แลกคู่นอนโบราณสอนกลายเป็นเพียง เสียงงมงายธุรกิจวิปริตผิดจรรยาตัวแมงดากลายเป็นเสือล่าเนื้อขายประเวณีมีให้ซื้อทุกขื่อชายฯสังคมกลายเป็นหุบเหว ที่เลวทรามจะหยุดใครคนก่อกันหนอนี่อิสสตรีหรือบุรุษให้ฉุดถามหรือกิเลสความเมามัว ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-37647770764686431282007-08-29T23:50:00.000+07:002007-08-29T23:50:56.637+07:00ถึงเธอ วีรบุรุษสหายเอ๋ย..สำหรับฉันเธอเพียงแค่พริ้มตาหลับไป และเธอได้อุทิศอณูอากาศในส่วนของเธอให้กับเด็กน้อยผู้กำเนิดใหม่ อณูอากาศเช่นเดียวกับนักอุดมการณ์ที่เขาได้ทิ้งไว้ให้เธอสหายเอ๋ย..เธอเชื่อฉันไหมว่าลูกหลานของพวกเราที่จะเกิดใหม่จะต้องมีสักคนที่กล้าหาญเช่นเธอ เพราะว่าพวกเราจะเฝ้าปลูกฝังเขาว่า ณ แผ่นดินที่เหยียบยืนและอากาศที่สูดหายใจเลื้ยงเลือดเลี้ยงเนื้อเหล่านี้ได้มาจากการเสียสละของเธอ ด้วยชีวิต!สหายเอ๋ย..ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-86748000391692360812007-08-28T23:03:00.000+07:002007-08-28T23:03:11.166+07:00เสียงโลกถึงทุกผู้หากรับรู้เสียงกู่เราจงหยุดเฝ้าหยุดฝันถึงวันใหม่จงหยุดร้องหยุดรำสำราญใจจงหยุดใช้หยุดผลาญ เราอานเอียนถึงสายลมที่พัดห่มเราอยู่ร่ำจงหยุดทำระลอกลื่น เราคลื่นเหียนจงหยุดพัด หนัก-เบา เราวิงเวียนเราอ่อนแอจวนเจียน จะขาดใจถึงป่าเขาอย่าทิ้งเราให้หนาวเนื้อไยไม่เหลือสักผืนพรมไว้ห่มให้ไยพากันล้มหายตายจากไปไยเหลือไว้เพียงโคนกอ ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-49666605434005898782007-08-28T09:46:00.000+07:002007-08-28T09:46:45.345+07:00คน!ไยจึงเดินไปอย่างเขลาเล่ามนุษย์ไยไม่หยุดปลดแอกที่แบกบ่าไยยังย่างอย่างบ้าคลั่งอย่างเป็นมาไยต้องล่าเหยื่ออาหาร เพียงจานเดียว!มิใช่หรือผองเราคือสัตว์ประเสริฐวิถีเกิดเพียงเก็บผลหล่นมาเคี้ยวไม่เคยเห็นกินหมดผลสักหนเดียวความหวานเปรี้ยวยังไม่ทันได้กลั่นรสออกกระหายป่ายปีนอย่างตีนถีบตะลานรีบปีนไปหมายผลสดจะฟกช้ำอย่างไรไม่ท้อทดด้วยแรงรสราคะ 'ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-54378067651186976992007-08-25T23:26:00.000+07:002007-08-25T23:26:26.473+07:00ปณิธานนักเดินทางด้วยหัวใจข้าจักไปถึงปลายทาง....จะสิ้นใจเสียก็ช่าง ระหว่างถึงจะเจ็บเอียนเจียนกระอักจักหมายพึงถึงที่หนึ่งซึ่งเฝ้าฝัน(ถึง)มันมานานอกเพียงศอกจะออกเดินให้เกินกล้าขอทายท้าทางทุรฯอย่างฉะฉานขอโจนใส่ความถดท้อทรมานจักก้าวผ่านด้วยหัวใจ ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-63731899184248026492007-08-09T21:12:00.000+07:002007-08-09T21:12:21.223+07:00นิราศตามหาแม่ลำดวนโอ้อกเอ๋ย.....ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-55918079151713937962007-08-07T23:50:00.001+07:002007-08-07T23:50:36.703+07:00ร.ร้างรักแรมรอน..เร่ร่อน..เรียนรู้รักเริ่มรู้หลัก...เรื่องรัก ..หลากหลายรักหลง.....รักลวง.....หลากลายล้วนเล่ห์ร้าย...เราเรียนรู้....หลังแรมรอนแรมรอน ....เร่ร่อน....เรียนรู้รักลังเล........ไร้หลัก.....รักหลอนรู้แล้ว.....หลังเลิก.....แรมรอนรักแล้วร้าว...รักหลอกหลอน...เรียกรักลวงกลอนจำกัดคำที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-18154344456043219162007-08-07T23:49:00.001+07:002007-08-07T23:49:07.229+07:00ม.เมฆเมียงมองหมู่เมฆ....ม่านหมู่เหมือนมีม่านหมอก...มัวหม่นเมื่อมองมันเหมือน..มีมนต์หมองหม่น..มัวหมอง..มืดมัวหมู่เมฆมืดมิด......มากมายเหมือนหมาย..มุ่งมั่น.. ไม่มั่วเมฆมิด..หมอกมืด....มัวมัวไม่มัว....มืดหมือน....หมอกมันกลอนจำกัดคำที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-65420412542539422142007-08-07T23:45:00.000+07:002007-08-07T23:45:51.320+07:00กาพย์ห่อโคลง(งูน้อยคอยรัก)@ โอ้ บุพเพวาสนา......นำพาหรือไรนี่มาบรรจงถ้อยกวี..........ฝากถึงศรีฤดี เพื่อนใจ@ อนิจจาคำเจ้าว่า.......อนงค์ออดอ้อนแลน่าหลง......เล่นเคลิ้มอีกคำมั่นที่ยืนยง............น้องว่าพี่หรือจะกล้าเพิ่ม.........แบ่งให้ หญิงใด@ เจ้างูน้อยส่ายคอชู...........หายอดชู้ว่าอยู่ไหนที่ไกลหรือไม่ไกล................ที่ไหนไหนจะไปพลันครั้นบ่ายคล้อยใจพลอยร้อง...นวลนุชน้องอยู่หนไหนเจ้าออกมาสิ ยาใจ ..................ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-61550078857768074242007-08-06T22:17:00.000+07:002007-08-06T22:17:42.156+07:00สวัสดีสายฝนพร่างหยาดพร่ำฉ่ำชื่น ณ ผืนฟ้าสู่ธาราชุบชีวีทุกที่ถิ่นสู่กระแสคดเคี้ยวเลี้ยวไหลรินสู่ธารสินและแทรกผ่านม่านผืนทรายชอุ่มสายปลายฟ้าราตรีหนึ่งกระจ่างถึงอรุณรุ่งฟุ้งถึงสายเกร็ดละอองลอยระรินกลิ่นกำจายแผ่ขยายทั่วชายคา มหานครแผ่วกลิ่นดินลอยระเรื่อเจือกระแสหมายมอบแด่ทุกชีวี ที่บ้านหนอนฟ้ากระจ่างร่างวจีกวีกลอนฟ้าอ่อนอ่อน ลมหวิวหวาม แต่งตามใจแด่สายฝนแรกของฤดูที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-15028836958293613342007-08-06T22:08:00.001+07:002007-08-06T22:08:53.809+07:00สวัสดีแสงแดดเจ้าก้อนเมฆบิดกายคลายขี้เกียจแสงแดดเสียดลอดช่องโหว่โผลตามสายเบียดรูเมฆให้แยกเลื่อนให้เงื่อนคลายแทรกขยายพอได้ที่ คลี่แสงพลันโปรยไออุ่นเป็นละออง จากท้องฟ้าแผ่ลงมาทาทาบอาบคิมหันต์สว่างไสวให้ได้รู้ วันเป็นวันดอกแดดคั่นเมล็ดฝนต้นฤดูกาลเหล่าใบไม้ขยายกลีบ รีบอาบแดดน้ำค้างแผดเป็นละออง ของสสารเหล่าผีเสื้อเริงระบำพร้อมทำการล่าน้ำหวานอันหอมหวล ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-59866946075249468992007-08-06T21:39:00.001+07:002007-08-06T21:39:59.499+07:00ช่องามการะเกดงามแสนงาม ท่ามกลาง นักช่างฝันงามจวบวัน กลีบจะราน ก้านเหี่ยวเฉางามกระทั่ง จวบจนวัน ที่ไร้เงาช่อของเจ้า ยังงดงาม ข้ามคืนวันการะเกด เจ้าเฉดเช่น ดอกไม้หอมใครได้ดอม ได้ดมเจ้า คงเฝ้าฝันใครได้เห็น ก็อยากเป็น กวีประพันธ์เพื่อจะบรร ยายความงาม อร่ามใจประดับช่อ บรรจงทอ "ช่อการะเกด"ด้วยดวงเนตร ที่มองดาว พราวไสวมือน้อยน้อย ค่อยค่อยเขียน ค่อยเพียรไปเผื่อจะได้ เรื่องสั้นสั้น อันสมบูรณ์เพียงหนึ่งช่อ กลับเกิดก่อ ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-65837509539117825642007-08-05T22:38:00.000+07:002007-08-05T22:38:04.018+07:00ปลดอารมณ์ฟ้าช่างคราม ยามมอง ที่ท้องฟ้าดอกดาหลา ปลิดก้าน หลุดรานร่วงลมพยุง ให้ลอยอ้าง หมุนคว้างควงก่อนจะร่วง ทาทาบ ระนาบดินสรรพสิ่ง สนิทนิ่ง ทุกกิ่งก้านนานแสนนาน ฉากนั้นหยุด ดุจภาพศิลป์จวบกระทั่ง อารมณ์ซ่าน ทยานบินจึงหลั่งริน หยาดน้ำหมึก อย่างตรึกตรองทีละคำ ทีละถ้อย ค่อยร้อยเรื่องหวังปลดเปลื้อง จินตนาการ ผ่านสมองไร้สัมผัส ไร้วรรคช่วง ท่วงทำนองเพียงสนอง แด่ความงาม ตามอารมณ์ผ่านวานวัน และวันวาน ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-13049823236300149892007-08-05T22:18:00.001+07:002007-08-05T22:18:48.590+07:00กลอนเถื่อนกองหัวใจไว้แทบเท้า ในเงาเหงารับความเศร้า เข้าหัวใจ ให้แทนที่บรรจงร่าย "กลอนเถื่อน" เพื่อนแสนดีสาปความดี ที่เฝ้าทำ ไม่นำพาดาวพราวพร่าง อย่างเยาะหยัน ที่ฉันเห็นสายลมเย็น พัดถากถาง อย่างเฉื่อยช้าไอดวงเดือน ส่ายดวงหน้า ล้าระอาไอฟ้าบ้า! สะเยะยิ้ม อย่างพริ้มเพราขว้างความหวัง สุดแสนไกล ไปอย่ากลับแล้วน้อมรับ ความพร่าเลือน มาเพื่อนความเหงาลบทางฝัน ด้วยฝ่าเท้า ทุกก้าวเราความโง่เง่า นี่สิน่า อ้าแขนรอสบถด่า ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-29936520561944733052007-08-05T21:52:00.000+07:002007-08-05T21:52:52.854+07:00ปุถุชนคนเรียกชื่อเขาเรียกขานนามนั้น ปุถุชนเป็นบุคคลพลเรือนพลราษฎร์ทำสัมมาในอาชีพ เป็นคนกวาดทำความสะอาด และแพ่วถางทางเดินคนบ้างเรียกขานนามผู้นั้น "คนกวาดขยะ"รับภาระกิจการงานกวาดขนเมือซ้ายกวาดขวาปาดเหงื่อ เหนื่อยเหลือทนขยะถนนยังดาดาษ กวาดเข้าไป!ผู้สัญจรย้อนถาม ความรู้สึกคุณนั่นนึกกระไรกันฉันสงสัยงานมีเกียรติอืนดื่นดาถาถมไปแล้วไฉน มาเลือกงาน ต่ำการกรรมสองมือกวาดตาก็วาดไปบาทเบื้องปากตอบเรื่อง มือกวาด ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-6176285226150785692007-08-05T21:47:00.001+07:002007-08-05T21:47:58.319+07:00สัตว์ร้าย(ร้อยแก้วห่อร้อยกรอง)ผมทิ้งตัวลงนั่งด้วยลมหายใจที่รัวถี่ยิบ สายตาจับจ้องไปยังข้าวของที่กระจัดกระจาย รู้สึกเจ็บแปลบที่สันมือขวา เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลเข้าซอกนิ้ว สู่ฝ่ามือ ผมคลายมือที่กำแน่นออก กรามยังขบเน้น อะไรบางอย่าในตัวผมกำลังตระหนก! เสียงโหยหวนนั้นไม่ใช่ภาษามนุษย์ แต่ทว่าผมก็ยังจับความรู้สึกที่โหยหาอย่างบ้าคลั่งนั้นได้ ผมชันกายลุกขึ้นหลังจากที่ลมหายใจเข้าสู่อารามปกติ ภาพเบื้องหน้าคือเงาจำแลง ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-89011359220314958812007-08-05T21:38:00.000+07:002007-08-05T21:38:40.517+07:00วัตถุอารมณ์ก้องกึกระทึกช่วงท่วงน้ำหนักจักประจักหนักหน่วงถึงดวงฟ้ากระชากกรีดรีดพื้นพสุธาน้ำปากกาเพียงสั่งสมอารมณ์เราระทึกท่วงช่วงชั้นอันบรรเจิดล่วงละเมิดถึงแดนสรวงของห้วงเหงาขุดอารมณ์บ่มวิญญาณวานวันเยาว์ดึงความเขลาของสังคมระทมระยำ!ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-14417874715893670902007-08-05T21:32:00.003+07:002007-08-05T21:32:49.728+07:00เด็กชายกับประชาธิปไตยโห่ฮิ้วฮึกเหิมเริ่มร้องลั่นเสียงนั้นส่งสนั่นสั่นไหวขับไล่"ออกไปออกไป"มือไหวโบกหวั่นกำปั้นชูกรีดก้องร้องไล่ไสส่งโบกธงโหวกหวาง"กระด้างหู"เด็กน้อยตัวนิด ยืนพิจดู"คุณครูครับเขาทำอะไรกัน"คุณครูอธิบายขยายความคำถามเด็กศิษย์ช่างสงสัย"พวกเขาเรียกร้องประชาธิปไตย""ขับไล่ไม่เอาเผด็จการ"เด็กน้อยเออออพอเข้าใจยิ้มให้คุณครูดูอ่อนหวาน"พ่อหนูก็อยูในงาน""ข้างบ้านชวนพ่อมาเดิน"ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-13825949776356084252007-08-05T21:30:00.001+07:002007-08-05T21:30:01.791+07:00รังนอนแรกเริ่มเติมรักทายทักอรุณกลิ่นกรุ่นอุ่นไอ ณ.ใต้แสงฉายตะวันพลันแผดแดดสีแดงน้ำค้างแห้งอย่างเช่นเคยระเหยไอโปรยแสงปลุกผู้อ่อนล้านิทราฝันรับพลังดวงตะวันของวันใหม่สายลมหอบละอองดินจากถึ่นไกลแม่น้ำไหลไหวหลากจากลำเนาทิวาใหม่กรุ่นไอกลิ่นอกบ้านกลิ่นดินลาน สาบควาย ดอกไม้เขาพริ้มตาฝัน มั่นคำนึง "คิดถึงเอา"แต่ยังเหงา ยังว้าง กลางนครตะวันสายฉายแสงแรงเอื่อยเอื่อยขับความเมื่อย ด้วยท่วงที ที่ทอดถอนกี่ขวบวัน ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-7164290446183240972007-08-05T21:24:00.002+07:002007-08-05T21:24:53.593+07:00แต่งไม่ออกพริ้วลมโบกสายอย่างหน่ายเหนื่อยล่องลอยเรื่อยเรื่อยอย่างเฉื่อยช้าวาดกลอนเป็นเส้นสายปลายปากกาปลิดอารมณ์ปรารถนาของอารมณ์นิ่งนิ่งนั่งนึกอย่างตรึกตรองท่วงทำนองขาดเสนาะไม่เหมาะสมรอยกวีก้าวบทนำคำไม่คมไม่เกลียวกลม ไม่สัมผัส ไม่รัดความวางปากกาหัวใจล้าไม่พาฝันอารมณ์นั้นหายไปไหนให้คิดถามตาคู่นี้เคยน้อมรับกับความงามและแต่งตามห้วงหัวใจได้ทุกทีปากกาสดุด จะขุดคำ ก็จำกัดอัตคัด ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-24180811966973005772007-08-05T21:20:00.002+07:002007-08-05T21:20:52.109+07:00ความงามที่งามยิ่งที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6033652507814868497.post-65550921272310880232007-08-05T21:18:00.000+07:002007-08-05T21:18:44.778+07:00หลับตาอย่างตาหลับกาลครั้งที่ยังจำในสำนึกในค่ำดึกของคืนค่ำฉ่ำกระจ่างริมนที ณ ที่คั่นหนังสือhttp://www.blogger.com/profile/09185452978113969187noreply@blogger.com0